GGZ en Beeldvorming
Geestelijke Gezondheidszorg
en Beeldvorming

Wat kunnen de emotionele gevolgen zijn voor onbegrip richting een patient?

Onbegrip is natuurlijk iets wat ervaren wordt door de patient. Dat betekent dat ook onbegrip gevoeld kan worden, terwijl er wellicht wel begrip is. Tip voor mensen die denken dat ze niet geaccepteerd worden:

  1. Denk niet in hokjes, maar beschouw iedereen als afzonderlijk
  2. Ga niet voor anderen denken. Zo lang je geen duidelijke kenmerken hebt, kun je niet zo maar zeggen dat iemand je discrimineert door je aandoening.
Als iemand met een psychische aandoening of beperking kan je makkelijk gediscrimineerd worden. Bijzonder detail vind ik de keuring bij het UWV: vaak denken ze dat een patiënt te dom is om bepaald werk te doen, en wordt je gewezen op ongeschoold lopende band werk. Maar of het werk eenvoudig of moeilijk is, is volgens mij vaak niet de kwestie. Het gaat meer om de arbeidsomstandigeden, zoals snelheid, druk, collega's, chef, verantwoordelijkheid etc. En die kunnen bij een eenvoudige baan nog veel lastiger zijn dan bij een baan van hoger niveau. Bovendien kan een baan op een veel lager niveau afstompend, en niet stimulerend zijn.

Sommige mensen gaan verder, en vinden dat zijn genoeg verstand van zaken hebben om te bepalen dat iemand met een flinke psychische aandoening best kan werken. Ook hier geldt: holle vaten klinken het hardst.

Wat kunnen de fysieke gevolgen zijn voor onbegrip richting een patient?

Zelf heb ik ervaren dat het taboe op psychische aandoeningen een grote hindernis is als je toch aan de slag wilt. Ik heb bij de totaal 30 verschillende bedrijven waar ik betaald gewerkt heb, nooit verteld van mijn ziekte. Dit in de veronderstelling dat ik anders niet aangenomen zou worden. Mijn CV werd opgeleukt met 'gewerkt voor uitzendbureau's, en korte baantjes werden er afgehaald. Daarbuiten kan ik aardig mijn woord doen, dus ik lulde mij vaak wel bij een bedrijf naar binnen, ook als ik op dat moment 100% afgekeurd was.

Mijn idee is dat, doordat psychische aandoeningen nog steeds taboe zijn, veel mensen niet kunnen werken. Mensen kijken er toch vaak vreemd naar en het is mogelijk dat je flink gepest wordt. Vaak ben je als patiënt daar ook weer extra gevoelig voor. Als vrijwilliger heb ik vaak gewerkt bij instellingen die een raakvlak hebben met psychiatrie, of minder harde werksfeer hebben. Veel patiënten vinden hun weg daar naar toe, naar zorgkantoren, ziekenhuizen, gemeentes, instelling voor gehandicapte mensen. Daarnaast zijn instellingen zoals Dag Activiteiten Centra (DAC) voor mensen met een psychisch handicap en andere instellingen die direct te maken hebben met psychatrie (bijv. Vriendendienst)  ook laagdrempelig. Ook is werken in voorgenoemde instellingen vaak een opstapje naar betaald werk. Maar voor velen, waarvoor een betaalde baan te hoog gegrepen is, kan vrijwlligerswerk ook een zeer goede en nuttige dagbesteding zijn.

Ik denk, dat als een psychische aandoening geen taboe meer zou zijn, zeker honderduizenden mensen die (gedeeltelijk) afgekeurd zijn, weer (gedeeltijk) aan de slag zouden kunnen in een betaalde functie. Daartoe dient wel nog meer strijd geleverd te worden, ook inzake de armoedeval.

Ook Vrij Nederland komt tot de conclusie:

'Negen op de tien mensen met mentale gezondheidsproblemen krijgen met een stigma en discriminatie te maken en hebben daardoor het gevoel dat ze die problemen moeten verbergen.'

Soms kunnen wij een voorbeeld aan dieren nemen. Huisdieren nemen je psychische aandoening voor lief en veroordelen je niet.